Ο αναγκαίος «κακός» της ιστορίας!

Ο Βασίλης Κωνσταντόπουλος αποχαιρετά τον Άντι Μάρεϊ, τον κορυφαίο... "villain" του παγκόσμιου τένις!
0
Βασίλης Κωνσταντόπουλος
11/01/2019 • 12:26
Πρόωρο αντίο για τον Άντι Μάρεϊ!
  • shares
Κάθε video game, κάθε ταινία δράσης, κάθε καλό μυθιστόρημα έχει ανάγκη από έναν καλοδουλεμένο χαρακτήρα, που παίζει το ρόλο του κακού. Τον λεγόμενο "villain", εκείνον τον ικανό αντίπαλο που δίνει κίνητρο στον ήρωα της ιστορίας, εκείνον τον τύπο που είχε την ευκαιρία να κατακτήσει τον κόσμο, αλλά ένα «κουσούρι» δεν του το επιτρέπει. Όταν όμως τον χάνεις ολοκληρωτικά, καταλαβαίνεις πόσο αναγκαίος είναι! 

Κάτι τέτοιο ήταν πάντα στα μάτια μου ο Άντι Μάρεϊ. Παρακολουθώ τον Βρετανό από το 2006, μια χρονιά δηλαδή μετά την πρώτη του στην ATP. Ήταν ένας κυνικός παίκτης, που δούλευε με απίστευτα φυσικά χαρίσματα για να φτάσει στην κορυφή του παγκόσμιου τένις. Ο Μάρεϊ ήταν ένα ακατέργαστο διαμάντι, που πραγματοποίησε ένα άλμα 400 θέσεων σε 1,5 χρόνο για να βρεθεί στην κορυφαία δεκάδα του αθλήματος, μέσα από –μεταξύ άλλων- ηχηρές και «επικοινωνιακές» νίκες επί μελών της τότε απερχόμενης ελίτ του αθλήματος, όπως του Άντι Ρόντικ και του Λέιτον Χιούιτ. Έδινε πάντα την εντύπωση πως είναι ο παίκτης που δουλεύει υπερβολικά και όχι εκείνος που μαζί με τη σκληρή δουλειά έχει ως εφόδιο το έμφυτο ταλέντο.



Είχει ήδη επιλέξει το στυλ του ή μάλλον η μητέρα-φύση το επέλεξε, πριν από εκείνον και τους προπονητές του. "Σκύλιασε" και έγινε ένας από τους πιο σκληρούς καργ@#$% του τουρ ή πιο απλά ένας από τους πιο δυσκολοτάβλητους αμυντικούς που μπορούσε να συναντήσει παίκτης στο γήπεδο. Ένας υπομονετικός μπελάς γαλουχημένος με σκωτσέζικο πείσμα, ένας πραγματικός βράχος της baseline που στο τέλος θα λύγιζε κάθε διάθεση για υψηλή τεχνική και όλα τα γρήγορα πόδια στο κορτ. Εξαιρετικός στο να φέρνει στα μέτρα του τα ράλι και με πρώτο σερβίς - δυναμίτη, είχε όλα τα συστατικά για να πρωταγωνιστήσει.



Πολλοί τον θεώρησαν διάδοχο του Λέιτον Χιούιτ, όμως ο Μάρει, με αυτό το... αντιτουριστικό ύφος παιχνιδιού, έφτιαξε σταδιακά το δικό του καλούπι, απ’ τον οποίο ξεπήδησε ένας παίκτης - σταθερό μέλος της σύγχρονης κορυφαίας δεκάδας του σπορ. 

Η πραγματική στροφή στην καριέρα του ήρθε μετά το 2010. Τότε αποφάσισε να αλλάξει προπονητή και στράφηκε στην επιλογή του Ιβάν Λεντλ. Ένας θρύλος του τένις, ο οποίος μπορεί να μην κατέκτησε ποτέ το Γούμπλεντον, ωστόσο κατάφερε να δυναμώσει τον Μάρεϊ πνευματικά και να τον μετατρέψει από παίκτη της κορυφαίας δεκάδας σε Νο1 της παγκόσμιας κατάταξης, σ’ έναν πραγματικό πρωταθλητή που... εκπλήρωσε την προφητεία κατάκτησης του λονδρέζικου γκραν σλαμ από Βρετανό μετά από 77 χρόνια!



Ο Βρετανός κατέκτησε με προπονητή τον Λεντλ όλα του τα τιμαλφή τρόπαια! Δύο Γούιμπλεντον (2013,2016) ένα US Open (2012) και δύο χρυσά μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες, το ένα μάλιστα "εντός έδρας", στο Λονδίνο το 2012. 



Αυτή του η συνάντηση με τον Λεντλ για πολλούς αποτέλεσε ευλογία και κατάρα για τον Βρετανό! Η επιτυχία ήρθε μέσα από τις εξαντλητικές προετοιμασίες υπό την καθοδήγηση του Τσέχου στο Μαϊάμι. Οι τραυματισμοί στην πλάτη και το ισχίο ακολούθησαν, όπως και δύο διαζύγια με τον Λεντλ (δούλεψαν μαζί τις σεζόν 2012-2014 και 2016-2017).



Η Αμελί Μορεσμό ήταν η προπονήτρια που ανέλαβε τη μεταβατική περίοδο, προσπαθώντας να απελευθερώσει το παιχνίδι του Μάρεϊ και μαζί της πρόσθεσε σημαντικές "πινέζες" στον χάρτη της καριέρας του. Η σημαντικότερη ήταν η κατάκτηση τίτλου σε χωμάτινη επιφάνεια και μάλιστα επί του Ραφαέλ Ναδάλ, στη Μαδρίτη το 2015. Η Μορεσμό κατάφερε να τον ηρεμήσει, αλλά όχι και να τον επαναφέρει στο ψηλότερο ράφι του τένις, που ήταν διαχρονικά ο στόχος του! 



Η επιστροφή του Λεντλ στο τιμόνι συνέπεσε με την κατάκτηση του δεύτερου Γουίμπλεντον της καριέρας του το 2016. Σε ένα ταμπλό στρωμένο από αποκλεισμούς των Φέντερερ και Τζόκοβιτς και με τον Ναδάλ να μην συμμετέχει, ο Μάρεϊ ήταν ο πιο έμπειρος και ικανός για να αφήσει εκτός Τσόνγκα, Μπέρντιχ και Ράονιτς από τα προημιτελικά και μετά. 

Ο Βρετανός δεν μπόρεσε σ' εκείνη την κρίσιμη στροφή να εξελίξει και να μετασχηματίσει το παιχνίδι του, για να αποδίδει λιγότερα και να καρπώνεται περισσότερα. Είναι ένα πεπατημένο και απαιτητικό προπονητικά μονοπάτι, που ακολουθούν οι +30 ηλικιακά τενίστες, για να προστατευθούν μυοσκελετικά και να σώσουν την καριέρα τους.

Από τον Νοέμβριο του 2017 συνέχισε χωρίς τον μέντορα του Ιβάν Λεντλ σε έναν μοναχικό δρόμο τραυματισμών και της μεγάλης επέμβασης στο ισχίο που σταδιακά και μάλλον βασανιστικά οδήγησαν στην καθαίρεση του από τις υψηλές θέσεις της παγκόσμιας, αλλά και της βρετανικής κατάταξης. Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια βρέθηκε εκτός των πρώτων 800 (!) παικτών της ATP. 

Η συμμετοχή του με wildcard σε τουρνουά προφανώς και λειτούργησε όπως ένα φτηνό υποκατάστατο για έναν ναρκομανή και όπως ο ίδιος ανέφερε στη συνέντευξη τύπου του Αυστραλιανού Όπεν, «δεν του ήταν αρκετό να παίζει σε ένα ανεκτό επίπεδο και όχι σ’ εκείνο που ο ίδιος επιθυμεί». 



Ένας αυθεντικός πρωταθλητής αποχαιρετά με δάκρυα στα μάτια το αγαπημένο του σπορ μόλις στα 31 του χρόνια και αυτό είναι αρκετό για να υποκλιθούμε. Ο Μάρεϊ μπορεί να μην μας σήκωσε πολλές φορές από την καρέκλα, όμως αποτέλεσε ένα από τα πιο ποιοτικά δομικά υλικά της σπουδαίας τενιστικής εποχής που ζήσαμε την τελευταία δεκαετία και γι’ αυτό θα μας λείψει. Το χαρακτηριστικό "come on Andy" δεν θα ηχήσει ξανά στο κεντρικό κορτ του Γουίμπλεντον! Οι συνεχείς του τραυματισμοί και ο ελάχιστος διαθέσιμος χρόνος αποθεραπείας, μπροστά στο τρένο των τουρνουά που τρέχει με ιλλιγιώδη και τρομακτική ταχύτητα, ίσως τον έλιωσαν στην άχαρη κρεατομηχανή εμπορικής εκμετάλλευσης των σύγχρονων αθλητών. 

Γράψτε το σχόλιο σας...
15/06/2019 • 07:16

"Τελικοί" με φόντο την άνοδο και ντέρμπι με φόντο έναν τελικό!

Μικρό προβάδισμα έχουν οι γηπεδούχοι στα πλέϊοφ της Ιταλικής Serie C και της Ισπανικής Segunda División με τους αντιπάλους τους όμως ικανούς στο να αντισταθούν σθεναρά. Το πρώτο ντέρμπι του Κόπα Αμέρικα μπορεί να έχει γκολ γιατί διαθέτει ποιότητα και πάθος για διάκριση!